O condicionamento clásico

Gap-fill exercise

Segundo a experiencia de se a un can se lle presentan en sucesión dous : primeiro o son e logo o alimento, moi pronto aquel acaba por suscitar a resposta correspondente a este, é dicir, axiña o provoca tamén . Dise entón que o estímulo se ten convertido por asociación co , nun estímulo capaz de suscitar unha resposta similar á suscitada por este último. En virtude, pois, da súa presentación sucesiva un estímulo as propiedades suscitatorias de outro, isto é, dalgún xeito o .
Nos seres humanos, o suxeito ten conciencia do proceso -aínda que pode condicionárselle sen que o advirta, ou durante o soño- pero isto non significa que poida voluntariamente o desencadeamento da resposta trala presentación do estímulo condicionado. Mesmo a sabendas de que ao EC non segue o EI sucede que o suxeito é incapaz de impedir a segregación de ou a contracción da pupila, por exemplo, cando se lle presenta o EC correspondente. Esta circunstancia de que o proceso de condicionamento transcurra á marxe do control voluntario, e a miúdo de xeito inconsciente, da unha idea de cal pode ser a súa función na xénese de formas de conducta que, como a ansiedade, parecen carecer de fundamento obxectivo.