Himno galego

 

¿Que din os rumosos

na costa verdecente

ao rio transparente

do prácido luar?

¿Que din as altas copas

de escuro arume arpado

o seu ben acompasado

monotono fungar?

Do teu verdor cinquido

e benignos astros

confin dos verdes castros

e valeroso chan

non des esquecemento

da inxuria o rudo

encono; desperta do teu sono,

fogar de Breogán.

Osbos e xenerosos

a nosa voz entenden

econ arroubo atenden

o nobo ronco son

mais soo os iñorantes

e feridos e duros

imbesiles e escuros

non nos enteden, non.

Os tempos son chegados

dos bardos das edades

que as vosas

vaguedades

cumprido fin teran

pois, donde quer

xigante

a nosa voz pregoa

a redenzón da boa

nazón de Breogán.