É unha árbore de folla perenne que pode acadar os 25 metros. Procedente do sudeste de Norteamérica, é moi frecuente nos parques e xardíns europeos.
Abonda nas rexións mediterraneas e atlánticas onde non está exposta a secas prolongadas.
O nome específico lembra a súa característica máis sobresaínte, o tamaño das flores.
A copa é ampla e bastante densa. A cortiza lisa e agrisada.

As follas son moi grandes, lanceoladas, coriáceas, enteiras. Escuras e brillantes na face e máis claras con peliños vermellos no envés.
As flores son moi grandes, cónicas ó principio e con forma de copa cando abren. Pétalos e sépalos son da mesma cor, branca, moi carnosos e arrecendentes. Teñen moitos estames e ovarios colocados en espiral.
As flores saen dende xullo ata novembro

Os froitos agrúpanse nunha piña de cor vermella de ata 10 cm de lonxitude que ó abrir deixa en liberdade as sementes, tamén vermellas e brillantes, de forma oval.

O uso medicinal da magnolia era moi coñecido xa no século XVI para tratar padecementos do corazón. Tamén como diurético, fervendo cortiza e flores e bebendo a auga. Na actualidade a infusión das flores é usada como antiespasmódico.